Een groep hardrockers en hun hond stranden door autopech in een sneeuwlandschap. Een oudere dame met Metallicashirt komt langs en sluit vriendschap met de bierdrinkende mannen. Het ruig uitziende gezelschap blijkt plannen te hebben voor een artistiek amusementspark, met alledaagse attributen als een ventilator, een plastic teiltje met fontein, een zeepbelmachine en een computer. Met kinderlijk enthousiasme verliezen de rockers zich in hun utopische wereld. Bijna en passant tonen ze de schoonheid van het alledaagse waar we te vaak aan voorbijgaan
Uiteindelijk gaat het om de melancholie van de artiest, over het verlies aan betekenis van de kunst. Met subtiele humor houdt Quesne een pleidooi voor het falen, voor het eenvoudigweg proberen en de schoonheid van de mislukking.
De speelstijl is hyperrealistisch, alsof de acteurs vergeten zijn dat ze op het toneel staan. Ze maken een eigen microkosmos, de ‘espace vivarium’ waar Quesne in elke productie naartoe werkt.
Quesne’s achtergrond in de beeldende kunst heeft zichtbaar invloed op zijn theaterwerk. In de door hem opgerichte Vivarium Studio in Parijs richt hij zich op de ontwikkeling van innovatieve theaterprojecten met acteurs, schilders, dansers, muzikanten en dieren.
Met steun van CulturesFrance.
La Mélancolie des dragons, de Philippe Quesne/théâtre Vivarium
25 en 26 september 2009
Rotterdamse Schouwburg
