Toespraak van de ambassadeur van Frankrijk, dhr. Jean-François Blarel, ter gelegenheid van de uitreiking van de versierselen van Chevalier des Arts et des Lettres aan André Rieu, Maastricht, 5 maart 2009.
Dames en heren Ministers,
Mijnheer de Burgemeester,
Mijnheer de Consul,
Dames en Heren,
Beste André Rieu,
Als vertegenwoordiger van Frankrijk is het een eer en een plezier voor mij om u de prestigieuze onderscheiding Arts et Lettres te overhandigen in bijzijn van uw naasten. En dat in deze stad, waar u geboren bent en die, zoals de burgemeester mij zojuist nog in herinnering bracht, zoveel banden met Frankrijk heeft.
Staat u mij toe voor deze gelegenheid in het kort iets te vertellen over uw carrière, zelfs al is deze reeds bekend bij de personen die hier aanwezig zijn. U bent een « enfant de la balle » zoals wij in Frankrijk zeggen. U groeide op in een muzikale familie. Uw vader, André Rieu senior, was dirigent en hij wijdde u al vroeg in, in de wereld van de klassieke muziek. Op vijfjarige leeftijd begint u met vioolles. Enkele jaren later gaat u naar het Luikse conservatorium, en vervolgens van 1968 tot 1973 naar het Maastrichtse conservatorium waar u les krijgt van Jo Juda en Herman Krebbers. Van 1974 tot 1977 gaat u naar het koninklijk conservatorium in Brussel waar u les hebt van André Gertler. U behaalt daar trouwens de eerste prijs.
Na uw muziekstudie in België, wordt u een baan aangeboden als violist in het Limburgs Symfonie Orkest. Ondanks uw steeds toenemende activiteiten blijft u tot 1989 in dit orkest spelen. Daarnaast richt u in 1978 uw eigen ensemble op, het Maastrichts Salon Orkest dat uit 5 tot 7 musici bestaat.
U legt heel goed uit dat u als kind onder de indruk was van de gewichtigheid rond klassieke muziek, terwijl ù er juist uitbundig van werd. Volgens u was het deze gewichtigheid die het grote publiek op afstand hield van klassieke muziek. U ziet het als uw taak om met uw viool en uw orkest, een zo breed mogelijk publiek het plezier van klassieke muziek te laten ontdekken. U hebt een grote voorliefde voor Lehar en Strauss. In 1987 richt u het Johann Strauss Orkest op en het jaar daarna begint u met uw eerste grote tournee. Met dit orkest begint het succes.
Uw manier om klassieke muziek, en vooral walsen, te vertolken, trekt steeds meer publiek, want uw concerten zijn ook grote spektakels met kostuums, ballonnen en veelkleurige lichteffecten die in heel Europa gewaardeerd worden. U speelt zowel Beethoven als hedendaagse succesnummers en verovert een steeds gevarieerder en groter wordend publiek. In 1995 speelt u solo in het Ajax-stadion in Amsterdam.
In 1996 ontvangt u de World Music Award. In 1997 wordt uw eerste album ’Valses’ uitgegeven, dat 7 keer met platina wordt onderscheiden. Daarna volgen vele andere albums die alle een grote hit worden, zoals ’Bal à Vienne’ (mei 1998), ’Romantique’ (oktober 1998), ’Bal du siècle’ (oktober 1999), ’La vie est belle’ (september 2000), ’Aimer’ (november 2001) en ’Croisière romantique’ (november 2002).
In 2003 hebt u uw vijfentwintig jaar carrière gevierd met een groot feest in Toscane. Sindsdien geeft u regelmatig concerten op prestigieuze culturele locaties. Met uw orkest reist u de hele wereld door, en overal waar u speelt verandert de plek bijna in Wenen, met veel andere artiesten zoals dansparen, kampioen kunstrijders op de schaats, gerenommeerde Oostenrijkse zangkoren, solisten, paarden, lakeien et spectaculaire kostuums.
Door de bekendste thema’s uit de klassieke muziek te spelen, bent u erin geslaagd in de hele wereld walsen, viool en klassieke muziek populair te maken….. want u speelt niet in concertzalen, maar meestal in enorm grote ruimtes, als sportstadions, of pleinen zoals in Maastricht waar u uw “fans” naar het Vrijthof laat komen.
Ondanks dit wereldomvattend succes hebt u zich niet van de realiteit en de problemen van de huidige wereld afgewend, want ik weet dat u ook voor goede doelen speelt : u hebt bijvoorbeeld een concert gegeven waarvan de totale opbrengst naar Burkina-Faso is gegaan voor het planten van bomen. U hebt zojuist een single opgenomen om, via het Rode Kruis, de slachtoffers van de recente branden in het Zuidoosten van Australië te helpen.
Al sinds de uitgave van uw eerste album « Valses » in september 1997 hebt u succes geboekt in Frankrijk, waardoor de deuren van het beroemde « Olympia » in Parijs voor u zijn opengegaan. Sindsdien hebt u nog veel beter gedaan door voor een vol “Stade de France” te spelen. U hebt in mijn land klassieke muziek populair gemaakt, vooral dankzij uw vertolking van Symphonie n°2 van Shostakovitch.
Maandagavond hebt u, tijdens de rust van de wedstrijd Lens tegen Troyes voor het Frans voetbalkampioenschap, een concert gegeven in het Bollaert stadion in Lens. U hebt daar live een chanson van Pierre Bachelet « Les corons » gespeeld. Dit is het clublied van Lens. Dit lied staat trouwens ook bovenaan op uw nieuwe album « passionnément ». Als ambassadeur die uit Noord-Frankrijk komt, voel ik mij zeer geroerd door deze hulde aan mijn regio.
Ik voeg hieraan toe dat uw familie erg verbonden blijft met de Franse cultuur : zo was het Institut Français in Amsterdam erg verheugd om uw neefje, Tomas Rieu, een zeer toegewijde leerling, afgelopen jaar in te kunnen schrijven.
Video interview met André Rieu en de Ambassadeur van Frankrijk in de uitzending Eenvandaag
Photos: ambassade de France aux Pays-Bas
